Ik weet hoe het voelt
In het verleden trok ik steeds mannen aan waar iets mee aan de hand was. Moeilijke jeugd gehad. Vorige relatie nog niet verwerkt. Bindingsangst. Vreemdgaan. Emotioneel zo gesloten als een oester. Noem maar op.
Toch voelde ik dan een bepaalde connectie.
Ik zag hoe hij zou kunnen zijn.
En dus bleef ik mijn best doen.
Ook al wist ik diep van binnen: dit is hem niet.
Dit patroon stopte pas toen ik echt eerlijk naar mezelf durfde te kijken en mijn eigen aandeel zag.
Want waarom nam ik genoegen met kruimels?
Waarom paste ik me steeds aan?
Waarom slikte ik mijn gevoelens en behoefte in?
Waarom bleef ik bij iemand die niet echt beschikbaar is?
Waarom bleef ik hopen dat het anders zou worden?
Wat zei dit alles over mijn liefde voor mijzelf?
Wow, dat was een eye-opener.
Ik richtte me op meer zelfliefde.
En ging mezelf eindelijk serieus nemen.
Mijn gevoel. Mijn behoeften. Mijn grenzen.
Sindsdien voelt liefde anders.
Niet meer als iets waarvoor ik mijn best moet doen.
Heerlijk ontspannen en licht.
Want als je stopt met jezelf te verlaten, verandert niet alleen je relatie maar verlicht je hele leven.





