Waarom ik dit werk doe
In het verleden viel ik steeds op mannen die emotioneel niet echt beschikbaar waren. Een moeilijke jeugd. Een vorige relatie die nog niet verwerkt was. Bindingsangst. Vreemdgaan. Of mannen die emotioneel zo gesloten waren als een oester.
Toch voelde ik telkens een sterke verbinding. Ik zag wie hij zou kunnen zijn. Ik voelde zijn pijn. Ik begreep waar zijn gedrag vandaan kwam. En ik bleef hopen dat het anders zou worden.
Dus deed ik mijn best. Ik paste me aan. Ik slikte mijn gevoelens en behoeften in. Ik nam genoegen met veel minder dan waar ik werkelijk naar verlangde. Ik bleef bij iemand die niet echt beschikbaar was. En ik hield vast aan de mogelijkheid van wie hij ooit zou kunnen worden.
Terwijl ik diep vanbinnen vaak allang wist: Dit kost me te veel. Dit klopt niet voor mij. Dit is niet de liefde die ik wil.
Lange tijd dacht ik dat ik steeds de verkeerde mannen tegenkwam. Tot ik mezelf een veel eerlijkere vraag stelde: wat was mijn eigen aandeel?
Toen drong het tot me: Ik was zelf de enige constante factor in al die relaties. Niet omdat het gedrag van de ander mijn schuld was. Maar omdat ik steeds op dezelfde manier reageerde. Ik maakte de behoeften van de ander belangrijker dan die van mezelf. Ik vertrouwde niet op wat ik diep vanbinnen allang voelde. Ik paste me aan. Ik slikte mijn gevoelens in. En ik bleef vechten voor verbinding, terwijl ik mezelf steeds verder kwijtraakte. Dat was mijn relatiepatroon.
Maar inzicht alleen veranderde niets. Ik moest oude pijn verwerken. Leren voelen wat ík nodig had. Mijn grenzen serieus nemen. Andere keuzes maken. En trouw blijven aan mezelf. Daar begon de echte verandering. Ik stopte met genoegen nemen met emotionele kruimels. Ik bleef niet langer hopen dat iemand anders zou veranderen. En ik ontdekte dat liefde veel rustiger voelt wanneer je niet steeds hoeft te vechten voor verbinding.
Mijn liefdesleven veranderde niet omdat de ander veranderde. Het veranderde omdat ik mijn relatiepatronen doorbrak.
