Liefde na een toxische relatie

Je weet dat die relatie niet goed voor je was.
En toch ben je nog steeds bezig met wat er is gebeurd. Wat wel of niet echt was.
Waarom je zo lang bent gebleven. Waarom je jezelf zo bent kwijtgeraakt.

Je analyseert gesprekken opnieuw. Twijfelt aan je gevoel. Aan je herinneringen. Aan jezelf.
En ondertussen ben je moe. Moe van alert zijn. Moe van het nadenken. Moe van het proberen te begrijpen.
En steeds blijft er één vraag terugkomen: Hoe kom ik weer terug bij mezelf?

In een toxische relatie verlies je jezelf niet ineens.

Dat gebeurt langzaam. Je gaat jezelf aanpassen. Gevoelens wegslikken. Conflicten vermijden. Harder je best doen voor verbinding. En ondertussen raak je steeds verder verwijderd van je eigen gevoel. Je gaat twijfelen aan wat je voelt, wat je ziet, wat normaal is, of je niet overdrijft, of jouw behoeften wel terecht zijn.

Tot je jezelf bijna niet meer herkent. Jouw systeem probeerde zich aan te passen aan iets wat niet veilig voelde.

Je denkt: als ik genoeg afstand neem, gaat het vanzelf over.

Maar je lichaam onthoudt wat je hebt meegemaakt.
De spanning, de alertheid, het aanpassen, het constant bezig zijn met de ander.

Daardoor blijf je ook na de relatie:

• Alert op afwijzing
• Bang om opnieuw gekwetst te worden
• Twijfelen aan mensen
• Jezelf afsluiten
• Jezelf verliezen zodra iemand dichtbij komt

En gezonde liefde? Die voelt soms vreemd. Of vlak. Of onwennig.

Jouw systeem is gewend geraakt aan liefde waarin je voortdurend alert moest zijn. Dat is te veranderen.