Codependentie

Je bent er altijd voor de ander. Maar ondertussen raak jij jezelf kwijt.

Je bent veel bezig met hoe het met de ander gaat. Met wat iemand nodig heeft. Met het voorkomen van spanning, afstand of gedoe. Je voelt haarfijn aan wanneer er iets verandert in de sfeer. Wanneer iemand zich terugtrekt. Wanneer iemand iets van jou nodig heeft.

En dus ga jij zorgen. Aanpassen. Rekening houden. Geven.

Omdat je ergens hebt geleerd dat verbinding behouden belangrijker is dan jijzelf.

En ondertussen raak je steeds verder verwijderd van wat jij voelt, wilt en nodig hebt.

Codependentie betekent niet dat je gewoon lief, zorgzaam of empathisch bent.

Het betekent dat jouw rust, veiligheid en eigenwaarde afhankelijk zijn geworden van hoe het met de ander gaat.

Dus zodra iemand ongelukkig, boos, afstandelijk of gespannen is, voel jij direct spanning, onrust en stress. Alsof jij het moet oplossen.

Dan ga je weer: pleasen, zorgen, jezelf aanpassen, je grenzen negeren, doorgaan terwijl je eigenlijk moe bent, geven terwijl je leegloopt.

Omdat je onbewust hebt geleerd: als het goed gaat met de ander, ben ik veilig.

En daardoor raak je jezelf langzaam kwijt.

Rationeel weet je best dat je meer aan jezelf zou moeten denken.

En toch gebeurt onder spanning vaak automatisch hetzelfde.

Je gaat: pleasen, zorgen, aanpassen, overnemen, je grenzen negeren en blijven geven terwijl je op bent.
Omdat kiezen voor jezelf in jouw systeem gekoppeld is geraakt aan: schuldgevoel, spanning, afwijzing, afstand, egoïstisch zijn.

Dus blijf je jezelf verlaten om verbinding te houden.

Terwijl echte verbinding juist alleen kan bestaan wanneer jij er ook echt voor jezelf bent.