Wat ik vaak zie bij stellen die bij mij komen, is dat jullie allebei willen dat het weer goed komt. En toch hebben jullie allebei het gevoel dat de ander niet begrijpt wat er werkelijk speelt.
De één probeert het gesprek aan te gaan. De ander trekt zich terug. De één verlangt naar meer verbinding. De ander verlangt vooral naar rust. De één voelt zich afgewezen. De ander voelt zich bekritiseerd.
En voor je het weet reageren jullie vooral op elkaars gedrag, terwijl jullie eigenlijk allebei hetzelfde verlangen: je weer gezien, gehoord en verbonden voelen.
Vaak zijn deze patronen niet in jullie relatie ontstaan. Jullie nemen allebei ervaringen mee uit je eigen verleden. Daardoor reageren jullie allebei vanuit patronen die ooit helpend waren, maar nu juist voor meer afstand zorgen. De één verdedigt zich. De ander trekt zich terug, past zich aan of drukt gevoelens weg zodra het spannend wordt.
Daardoor denken veel stellen dat de ander het probleem is. Maar meestal zijn het niet jullie die het probleem zijn. Het zijn de patronen waar jullie samen in terecht zijn gekomen. Die zorgen ervoor dat jullie elkaar steeds minder goed bereiken, terwijl de behoefte aan verbinding er bij allebei nog steeds is.
En dan zijn er de dingen die niet meer worden uitgesproken. Omdat eerlijk zeggen wat er in je omgaat alleen maar meer ruzie lijkt op te leveren. Dus houd je het voor jezelf. En groeit de afstand langzaam verder.
Echte verbinding ontstaat niet doordat jullie ruzie vermijden. Ook niet doordat één van jullie zich steeds aanpast. Verbinding ontstaat wanneer jullie weer kunnen delen wat er echt in je omgaat. Wat je voelt. Wat je mist. Waar je bang voor bent. En wat je van de ander nodig hebt. Daar help ik jullie graag bij.
